Yağmurlu bir Londra Akşamı,
Bir sokak lambasının altına oturdum.
Düşüncelere daldım,
Yağmur birikiyordu yüreğimde.

Hüzün vardı düşüncelerimde
Senin olmayışın yağıyordu
Senin kokun yağıyordu
Hüzünlü bakışların yağıyordu damla damla.

Hissediyordum unutulmuşluğumu
Hissediyordum yavaş yavaş kaybolduğumu
Fakat kaybolan sadece bendim
Acım ise hala damarlarımda gezinir.


Özlemim

...

Bazen içim sıkılıp daraldığımda İstanbul'dan çok uzak bir yerlerde olmak isteyişim, hatta İstanbul'dan uzaklaşmak hayalim bile beni sakinleştirmeye yetiyor. Belki bir tatil köyü, ya da trafiğin olmadığı, doğayla iç içe bir dağ evi, ya da bir çiftlik. Kesinlikle İstanbul'dan uzak olsun istiyorum. Bazen ama her zaman değil!

Seviyorum aslında İstanbul'u, doğup büyüdüğüm yer neticesinde ama ne olursa olsun ayak uyduramıyorum, yetişemiyorum. Gün geliyor kendimi buluyorum, gün geliyor kayboluyorum...