Belki güne yağmur ektim..
Belki mağdur olmaz bugün..
Yıkılmadan dünyada,yakında yaşarım,yalvarmadan..
Gülüşün uzaktan duyulur,bir sine çekmeden..
Karlı bir seneye vacip kanarım.....
Belki toprak olurum,nice gülleri yaşatırım bağrımda..
Belki özlesemde dokunanmam senelere,
düşünüp dönerim ozaman..
Kalemimle ince bir kalp çizerim tenime,
belki olgun bir dil olur,kulaklarıma dinletirim,
belki uykunda bir gecede, habersizken yanarda giderim.....

Sokak kalabalık.. sustum durdum önünde, aklında anlık bi anlamsızlık.. kaygıyla gezindi gözlerin üzerimde.. tanınmamıstım yasanmamıstık.. hangi agac kavugunda ısınırdın sen avucların omzunda kac soguk görmüstün..? kac ısırıkda bir cıglık paronayasına dönüsürdün sen..? senle seni toplasak kac soruya cevap olurdun..??
Tam da saatler kendini kaybetmisti, rüstemin kahvesinde bi deniz kızı hikayesidir ki, bitmez.. bense kimsesiz bir adreste unutulmus bir ev kadar soguk, icim keza sokak, kalabalık.....

uzun bir zaman sonra kayıp bir cagrısım.. o geldi kimsesizken, her dokundugumda burnum yanıyor göz bebeklerim büyüyordu, kendimi müzigin sesine bırakıyordum sanarsın ucuyorum.. kanıma zehir karısıyor gram gram.. ve ben bundan haz alıyorum.. ve ben karanlıga kosarken bagırıyorum, soyunuyorum geceye saklanıyorum.. iste bu benim, iste bu benim gercegim ve inan kacacak yerim yok, heryer soguk ve gözlerim farklı görmemi saglıyor her gecen an, kendimi kaybediyorum.. dislerim sıkısıyor, icimde düsücegim...